Eurocharity Yearbook 2007-Το Πνεύμα του Δάσους

Πως νιώθει κανείς όταν περπατάει σ’ ένα καμένο δάσος; Νόμιζα ότι μπορούσα να το φανταστώ, μέχρι που το έζησα.

Έτυχε να είμαι ανάμεσα στους πρώτους που βρέθηκαν στην καμένη Πάρνηθα πέρυσι τον Ιούνιο. Ελικόπτερα και αεροπλάνα έριχναν ακόμα νερό στις εστίες, πετούσαν πάνω από το κεφάλι μου, καθώς ανέβαινα με τη μηχανή μου το δρόμο.

Θυμάμαι πόσο τρομακτικό ήταν αφού τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα έριχναν το νερό και χάνονταν στον ορίζοντα, τότε που πια δεν ακουγόταν τίποτα.
Απόλυτη σιγή.
Αφύσικη.
Θυμάμαι τις φωτιές που έκαιγαν στις ρίζες των δέντρων, κάτω από τη γη.
Θυμάμαι να περπατάω εκεί που ήταν δάσος και να σηκώνεται στάχτη, απάτητη σαν χιόνι γύρω από τις μπότες μου.
Θυμάμαι τα ελάφια που πετάχτηκαν από το πουθενά, με κοίταξαν σα χαμένα μέσα από τα καμένα κλαριά, και έφυγαν τρέχοντας.

Ήμουν  «άρρωστος»  για μέρες, μετά απ’ αυτό. Δεν μπορούσα να εξηγήσω τι ακριβώς είχα: απογοήτευση; θυμό; φόβο; στενοχώρια; Θυμάμαι πως ένιωθα μια μεγάλη μοναξιά, όπως όταν έχεις χάσει κάποιον.

Μερικές βδομάδες αργότερα βρέθηκα στην Πελοπόννησο, να διασχίζω την Αρκαδία και την Ηλεία, αμέσως μετά τη μεγάλη καταστροφή. Οδηγούσα επί ώρες, καμένα δέντρα και σπίτια γύρω μου και η ίδια ερημιά, η ίδια σιγή. Νύχτωσε, όταν περνούσα από τον Καϊάφα, οι κορμοί έκαιγαν ακόμα μέσα στο σκοτάδι. ‘Καντήλια’ τα αποκαλούσαν αυτά οι πυροσβέστες. Σα νεκροταφείο μέσα στη νύχτα.

Το αίσθημα τις επόμενες μέρες ήταν το ίδιο. Απαρηγόρητη μοναξιά, ένας βουβός πόνος. Δε μπορείς να τον φορτώσεις κάπου και να ξεσπάσεις. Σε πνίγει.

Τις επόμενες μέρες μαζεύτηκαν μερικές χιλιάδες άνθρωποι στο Σύνταγμα. Ήταν μια σιωπηλή διαδήλωση, ούτε συνθήματα, ούτε φασαρία, ούτε παλμός διαδήλωσης.. Μαυροντυμένοι άνθρωποι μόνο. Κατάλαβα εκείνη τη μέρα ότι αυτό που είχα νιώσει ήταν κοινό για όλους. Άναυδοι μπροστά σ’αυτή την αδικαιολόγητη απώλεια, πληγωμένοι από τη μεγαλύτερη, όπως ανακοινώθηκε αργότερα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καταστροφή της χώρας μας σε περίοδο ειρήνης.

Η διαδήλωση αυτή ήταν η πιο -ειλικρινά-  πολιτική διαδήλωση που έχω δει ποτέ. Πέρα και πάνω από κόμματα και οργανώσεις, με ένα απλό και ξεκάθαρο μήνυμα: η καταστροφή αυτή είναι απαράδεκτη, και οι πολιτικές που οδήγησαν σ’ αυτήν επίσης.

Από εκείνες τις μέρες και μετά ξεκίνησε μια μεγάλη συζήτηση για το περιβάλλον, οι Έλληνες ήταν ανήσυχοι, ρωτούσαν, μιλούσαν, ήθελαν να μάθουν πως γίνεται κανείς μέρος της λύσης, και όχι του προβλήματος.

Η ευαισθησία της κοινής γνώμης – τα περιβαλλοντικά θέματα ‘έπαιζαν’ πλέον πιο εύκολα στην θεματολογία των ΜΜΕ – και τα θέματα που άνοιξαν,  ήταν μεγάλα και σημαντικά, ο λιθάνθρακας, το Κιότο, ο Ασωπός, τροφοδότησαν αυτή τη συζήτηση. Εδώ κι ένα χρόνο ασχοληθήκαμε πολύ περισσότερο απ’ ότι παλιότερα, με το περιβάλλον.

Καθώς περνούσε ο χρόνος, άρχισε να γίνεται ξεκάθαρο κάτι ακόμα: ότι οι επιπτώσεις από την καταστροφή αυτή, όπως και οι επιπτώσεις από τις πράξεις μας ενάντια στο περιβάλλον, δεν τελειώνουν μόλις σταματήσουμε εμείς το κακό. Πέρα από τις ζωές που χάθηκαν, την τραγωδία που δεν διορθώνεται ποτέ, σύμφωνα με τη μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η συνολική ζημιά από τις πυρκαγιές θα στοιχίσει στην Ελλάδα από 3 μέχρι 5 δισεκατομμύρια Ευρώ. Οι αλλαγές στον κοινωνικό ιστό, στο φυσικό περιβάλλον και στα οικοσυστήματα, που δύσκολα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα είναι μεγάλες και θα ξεδιπλώνονται για  πολλά χρόνια.

Με άμεση και εντατική προσπάθεια όλων, της πολιτείας, των πολιτικών, της αυτοδιοίκησης, των πολιτών, που θα έπρεπε να κρατηθούν με προσοχή μακριά από τον πειρασμό της εκμετάλλευσης για μικροπολιτικούς λόγους και για εξυπηρέτηση μικροσυμφερόντων, ένας πειρασμός που γίνεται μεγαλύτερος όσο πιο μεγάλη είναι η καταστροφή, οι επιπτώσεις και το κόστος θα μπορούσαν να μετριαστούν σε βάθος χρόνου.

Επιτυχημένες περιπτώσεις αναδημιουργίας μετά από μεγάλες καταστροφές, ανθρωπογενείς – πολέμους για παράδειγμα – αλλά και φυσικές, έχουν δείξει ότι, η κοινωνία πρέπει να δει με όραμα την δυνατότητα να αναγνωρίσει τα λάθη του παρελθόντος και να μην τα επαναλάβει. Να χτίσει ένα καινούργιο αύριο, αισιόδοξο, δημιουργικό. Να βγάλει από τη μέση όλα αυτά που δηλητηριάζουν το παρόν και το μέλλον, που δημιουργούν τις συνθήκες για την καταστροφή.

Δεν έχουμε αρχίσει ακόμα, να δρομολογούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα, σαν κοινωνία, αν θα γυρίσουμε σελίδα, αν το πάθημα θα γίνει μάθημα, αν όλοι μαζί θα ακούσουμε αυτό που εμείς οι ίδιοι λέγαμε -διαμαρτυρόμενοι σιωπηλά- στο Σύνταγμα λίγους μήνες πριν.

Σήμερα, καθώς αρχίζει ένα ακόμα δύσκολο καλοκαίρι, ελπίζω ότι θα δείξουμε όλοι,  η πολιτεία και οι πολίτες, ότι μάθαμε. Για να κοιτάξουμε πίσω περήφανοι και να μπορούμε να πούμε ότι είχαμε την ωριμότητα να μην κάνουμε τα ίδια λάθη.

Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Διαδώστε το:
Ετικέτες:
Κατηγορία: Τύπος & ΜΜΕ

Slider by webdesign