Η ματιά απ’ έξω (28/4/2012)

Η ματιά απ’ έξω.

Από την προκήρυξη των εκλογών και μετά, πολλοί φίλοι μου τηλεφωνούν ρωτώντας πως νοιώθω τώρα που ένας κύκλος πέντε χρόνων στην ενεργό πολιτική ζωή έκλεισε. Απαντώ  ότι είμαι μια χαρά, άλλωστε ήταν δική μου απόφαση να μην είμαι υποψήφιος, να μην συνεχίσω μέσα στο πολιτικό και ηθικό παρόν του δημόσιου βίου της Ελλάδας, με το οποίο προτιμώ να μην εμπλέκομαι.

Το κοινοβούλιο για μένα δεν τελείωσε με το κλείσιμο της Βουλής. Τελείωσε το βράδυ που, εξηγώντας γιατί πιστεύω ότι η Ελλάδα ανακοινώνει επισήμως  ότι ξεπουλάει όπως-όπως τον ενεργειακό πλούτο και την ακίνητη περιουσία της (με το νομοσχέδιο για το Ήλιος και το Ελληνικό – και δυστυχώς με χλιαρές αντιδράσεις από την κοινωνία και τους πολίτες) είπα ότι αποχωρώ από την πολιτική. http://www.spyroskouvelis.gr/?p=4229

Από κει και ύστερα, παρακολουθούσα την κατάντια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας να ψηφίζει άκριτα και αδιάκριτα νομοθετήματα, τροπολογίες και βολέματα, και γι αυτό δεν σταμάτησα να παρεμβαίνω με ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Παρακολούθησα την εκτροπή υπουργών που αξιοποίησαν στο έπακρο την τεχνητή αυξημένη πλειοψηφία (τεχνητή, γιατί δεν προέκυψε από εκλογές) για να περάσουν ρυθμίσεις που αλλιώς δεν θα ψηφίζονταν ποτέ.

Παρακολούθησα τον φόβο αδύναμων, εξαρτημένων βουλευτών που δεν τολμούσαν να διαφοροποιηθούν μπροστά στον κίνδυνο της κομματικής ποινής, που ίσως τους στερούσε τη δυνατότητα υποψηφιότητας στις επερχόμενες εκλογές.

Παρακολούθησα τα κόμματα να εξασφαλίζουν χρήματα για τις εκλογές από τον κρατικό προϋπολογισμό την ώρα που κόβονται συντάξεις και θέσεις εργασίας, και τα ΜΜΕ να δικαιολογούν αυτή τη στάση. Άλλωστε, είναι γνωστό που πάνε τα χρήματα.

Παρακολούθησα ανθρωπάκια να γελοιοποιούνται δημόσια, αναιρώντας προηγούμενες πολιτικές απόψεις τους, για να μπουν σε ένα ψηφοδέλτιο με περισσότερες πιθανότητες εκλογής.

Είχα γράψει παλιότερα σε ένα άλλο δημόσιο κείμενο μου: http://www.spyroskouvelis.gr/?p=4139

«Ο μόνος λόγος που θα έπρεπε να κάνει κάποιον να επιθυμεί να είναι εκλεγμένος πολιτικός σήμερα είναι για να μπορέσει να υλοποιήσει τα οράματα του για τον τόπο, μέσα από το νομοθετικό ή το κυβερνητικό έργο.

Αν όμως αυτά τα οράματα δεν εκφράζονται από το πολιτικό κόμμα με το οποίο εκλέγεται (υποχρεωτικά, βάσει του Συντάγματος – αφού δεν μπορεί κανείς να εκλεγεί ανεξάρτητος) πρέπει να συμβιβαστεί με τα κομματικά πλαίσια.

Αυτή η συνταγματικά κατοχυρωμένη συναλλαγή μεταξύ κομμάτων, υποψηφίων και πολιτών (αλλά και αυτά που τη συνοδεύουν έξω από το Σύνταγμα και την ηθική νομιμοποίηση – σχέσεις συναλλαγής με ΜΜΕ, πολιτικό χρήμα, πελατειακές σχέσεις) έχουν έχει οδηγήσει το πολιτικό σύστημα και τον κοινοβουλευτισμό σε σοβαρή απαξίωση, επικίνδυνη για τη δημοκρατία.

Αυτή είναι και μια από τις βασικότερες μεταρρυθμίσεις που θα πρέπει να γίνουν το συντομότερο στο πολιτικό σύστημα της Ελλάδας: Να μπορούν οι πολίτες να έχουν στην πολιτική εκπροσώπους που επιλέγουν άμεσα οι ίδιοι και όχι τα κόμματα.»

20.546

Δεν θέλω, και ούτε επιτρέπεται να πω σε κανέναν τι να ψηφίσει, γιατί θεωρώ οπισθοδρομική και αντιδημοκρατική τη μεταβίβαση εμπιστοσύνης, από ένα εκλεγμένο πολιτικό σε κάποιον άλλο, μέσω της επιρροής πάνω σε ψηφοφόρους. Αυτά τα πράγματα μου θυμίζουν δουκάτα και νεποτισμό.

Θέλω όμως να απευθυνθώ σε όλους εκείνους που με στήριξαν, που με εμπιστεύθηκαν το 2009 και εκλέγοντάς με βουλευτή στην Α’ Αθήνας.  Πολλοί από αυτούς ήταν μαζί μου από όταν πρώτο-εκλέχτηκα, το 2007.

Είκοσι χιλιάδες πεντακόσιοι σαράντα έξι άνθρωποι μου έδωσαν  την εμπιστοσύνη τους το 2009. Για το μέλλον της ζωής τους, της χώρας τους, της οικογένειας τους. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω νοιώσει μεγαλύτερη ευθύνη. Ένοιωθα την υποχρέωση να μη διαψεύσω τις ελπίδες όλων αυτών των ανθρώπων, να κάνουμε πραγματικότητα αυτό που είχα συζητήσει μαζί τους, σπίτι-σπίτι, σε κάθε συνάντηση: ένα καινούργιο μέλλον, μια νέα πραγματικότητα στην ανάπτυξη και τη λειτουργία της χώρας μας.

Σε όλους αυτούς τους ανθρώπους νοιώθω ότι χρωστάω κάτι περισσότερο από ένα μεγάλο ευχαριστώ, επειδή ακόμα και σε ακραίες συνθήκες συνέχισαν να συζητούν μαζί μου με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Θέλω να τους πω ότι αληθινά λυπάμαι που η διακυβέρνηση της χώρας, τόσο αυτή στην οποία συμμετείχα, όσο και οι προηγούμενες, οδήγησαν σε τόσο μεγάλη απογοήτευση, στο γκρέμισμα του ονείρου με τόσο βρόντο, που ακόμα βουίζουν αυτιά και τα μυαλά μας…

Στην τελευταία μου ομιλία στη Βουλή οι φράσεις με τις οποίες έκλεισα ήταν:

«Ξέρετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπήκα στην πολιτική το 2007, με την ελπίδα να υπηρετήσω το όραμα για μια διαφορετικού είδους ανάπτυξη. Πολύ φοβάμαι ότι η κρατούσα πολιτική ιδεολογία στην Ελλάδα της κρίσης δεν αφήνει χώρο γι’ αυτό. Είναι λυπηρό, γιατί θα μπορούσε να είναι μία πραγματική διέξοδος της Ελλάδας από την κρίση. Η ελληνική κοινωνία το ξέρει.

Θα κλείσω λέγοντας ότι η αποχώρησή μου από την πολιτική στις επερχόμενες εκλογές συνοδεύεται από μία μεγάλη πίκρα, όχι προσωπική, αλλά γι’ αυτήν την αποτυχία της χώρας μας να προχωρήσει με θάρρος σε ένα καινούργιο αναπτυξιακό πρότυπο που είναι αυτό που χρειαζόμαστε.»

Σήμερα, δεν θα μπορούσα να σταθώ απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους και να ζητήσω ξανά την εμπιστοσύνη τους ώστε να γίνουν αυτή τη φορά όλα σωστά, να ξαναχτίσουμε το όνειρο που γκρεμίσαμε. Δεν  θα ήμουν σε θέση να τους εξηγήσω, ως μέρος του ίδιου πολιτικού συστήματος – με τους ίδιους ανθρώπους, σε άλλες θέσεις ή σε άλλα κόμματα –  για ποιο λόγο ετούτη τη φορά δεν θα συμβούν αυτά που είδαν να συμβαίνουν τις προηγούμενες, όλα όσα θα ακυρώνουν και πάλι προθέσεις και προσπάθειες.

Υποθέτω ότι πρώην συνάδελφοι μου δεν έχουν την ίδια ανησυχία. Ίσως έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους εαυτούς τους. Ή απλά μικρότερη ευαισθησία. Αν και πιστεύω ότι οι πολίτες θα έπρεπε να τους τιμωρήσουν στέλνοντάς τους εκτός πολιτικής  – γιατί η στάση αυτή συνιστά παραπλάνηση και προσπάθεια εξαπάτησης κατ’ εξακολούθηση – δεν αποκλείω καθόλου το ενδεχόμενο και σε αυτές τις εκλογές να τους δικαιώσουν ξανά. Σε αυτή την περίπτωση θα αξίζουν ο ένας στον άλλο, μέσα σε αυτή τη μακρόχρονη σχέση τους. Δεν θέλω να ανήκω εκεί.

Αν οι Έλληνες αποδείξουν ότι διαθέτουν εξαιρετικά ρηχή πολιτική μνήμη, και μέσα στο κλίμα φόβου που καλλιεργείται και τα σενάρια για κατάρρευση της χώρας και ακυβερνησία δείξουν αδυναμία να θυμηθούν και να κρίνουν όσους και όσα έζησαν τα τελευταία χρόνια, θα παρέχουν και πάλι εμπιστοσύνη σε όσους θα έπρεπε να έχουν απορρίψει. Δεν μιλάω μόνο για την τελευταία τριετία, μιλάω για δεκαετίες ολόκληρες.

Σε αυτή την περίπτωση θα μπορώ να συμπεράνω με ασφάλεια ότι ίσως δεν είναι το πολιτικό σύστημα που οδηγεί στην έξοδο ανθρώπους που οραματίζονται ένα αλλιώτικο πολιτικό σύστημα. Είναι οι ίδιοι οι Έλληνες, που παρόλη την αγανάκτηση, την απαξίωση του πολιτικού τους συστήματος στα λόγια, τις μούντζες και τις παρελάσεις, θα δείξουν ότι στην πλειονότητα τους ξέρουν στο τέλος πολύ καλά τι να ζητήσουν από τους πολιτικούς τους.

Σας άρεσε αυτό που διαβάσατε; Διαδώστε το:
Ετικέτες: , ,
Κατηγορία: Τύπος & ΜΜΕ

Slider by webdesign